Deur Magdel Jansen van Vuuren
Wat beteken “tuis” wanneer jou voete op ’n ander vasteland staan, maar jou hart steeds in jou moedertaal klop? Vir baie gesinne is emigrasie nie ’n avontuur of ’n droom nie, maar ’n diep deurdagte keuse – een wat gelyktydig hoop en hartseer dra. In “Ver van die huis, naby aan die hart” deel Magdel Jansen van Vuuren eerlik die stille verlange, die daaglikse aanpassing en die krag wat dit verg om jou kinders in ’n vreemde wêreld groot te maak, sonder om jouself te verloor. Dit is ’n storie van moed, taal, familie en die onbreekbare bande wat grense oorleef.
Om jou land te verlaat is nie ’n besluit wat oor ’n koppie koffie geneem word nie – selfs nie eers met beskuit daarby nie. Dit is ’n besluit wat uit nood gebore word, uit bekommernis, en uiteindelik uit liefde vir jou kinders.
Toe ons as gesin na Kanada verhuis het, het ons nie gedink ons los Suid-Afrika agter nie. Ons het dit saamgebring – in ons harte, in ons taal, en ja, selfs in ons tasse (veral waar daar nog plek was vir biltong).
Een van die moeilikste ervarings was om in ’n vreemde land geboorte te gee. Sonder my ma. Sonder my familie. Sonder daardie bekende stem wat sê: “Dis normaal, jy doen goed.” In plaas daarvan was daar vriendelike, maar vreemde gesigte, en ’n aksent wat jou laat wonder of hulle jou werklik verstaan – al knik almal baie professioneel.
Dan is daar die daaglikse uitdaging om klein kinders in Afrikaans groot te maak in ’n Engelssprekende wêreld. By die huis praat ons Afrikaans, al antwoord die kinders soms half Engels, half Afrikaans, met ’n aksent wat ons nie heeltemal kan plaas nie. Ons lees Afrikaanse stories, sing Afrikaanse liedjies en herinner hulle gereeld: “Ons praat Afrikaans, my kind – dis nie opsioneel nie.”
Die verlange na Suid-Afrika sit soms in die klein dinge. Ons mis regte biltong – nie daardie “beef jerky” wat soet is nie. Ons mis beskuit wat jy kan doop sonder dat dit onmiddellik oplos. Ons mis Fizzers, Zambuck en die feit dat jy nie hoef te verduidelik hoekom jy jou lippe smeer met iets wat ruik soos mentol en kinderdae nie. Maar bo alles mis ons mense. Familie. Sondae. Kuier sonder ’n kalender en tydsone-verskil.
Aanpassing in ’n nuwe land is nie maklik nie. Jy moet leer hoe alles werk – van skoolstelsels tot gesondheidsorg, en selfs hoe om oor koeitjie en kalfies te praat sonder om te eerlik te wees (’n groot aanpassing vir Suid-Afrikaners). Party dae voel jy sterk; ander dae wonder jy hoekom jy nie net terug is by ’n braaivleisvuur met mense wat jou regtig verstaan nie. Daar is dae wat jy wonder of jy sterk genoeg is. Dae wat heimwee soos ’n fisiese pyn voel.
Maar dan kyk jy na jou kinders. Jy sien hoe hulle veilig grootword. Hoe hulle vrylik kan speel. Hoe hulle ’n toekoms het sonder vrees. En dan weet jy: dit is hoekom ons hierdie pad kies. Al is dit swaar. Al maak dit soms seer. Ons doen dit vir hulle.
AfriForum Wêreldwyd herinner ons dat, maak nie saak waar ons woon nie, ons deel bly van ’n groter Afrikaanse gemeenskap. Ons taal, kultuur en waardes verdwyn nie by ’n landsgrens nie. Dit leef voort – in huise reg oor die wêreld waar ons lief is vir Afrikaans en dit steeds gepraat en geleef word.
Ons mag fisies ver van Suid-Afrika wees, maar ons bly vas gewortel. Want ’n mens se tuiste is nie net ’n plek nie – dis wie jy is.
Ver van die huis wees beteken nie jy laat jou wortels agter nie. Dit beteken jy leer om dit saam met jou te dra – in jou taal, jou gewoontes en die waardes wat jy elke dag aan jou kinders oordra. Stories soos hierdie herinner ons dat niemand alleen hierdie pad stap nie. Deur gemeenskap, gedeelde ervarings en ’n gevoel van behoort, bly “tuis” iets wat leef – maak nie saak waar jy is nie.
Het jy ook ’n storie van verlange, aanpassing of hoop ver van die huis?
Deel dit met AfriForum Wêreldwyd en word deel van ’n wêreldwye netwerk waar stories nie net vertel word nie, maar regtig gehoor en verstaan word. Deur jou ervaring te deel, help jy om ander te herinner dat hulle nie alleen is nie – en soms is dit presies die moed wat iemand anders nodig het.
Deel op
